Ponad 2 miliony Polek zmaga się z tym codziennie. Marta przez 7 lat myślała, że nic się nie da zrobić.

Marta ma 58 lat. Dwoje dorosłych dzieci. Pracę, którą lubi. Z zewnątrz — kobieta, która ma wszystko poukładane.

Ale Marta nosi w sobie coś, o czym nie powiedziała nikomu. Ani koleżankom. Nawet mężowi.

Od siedmiu lat nosi wkładki. Codziennie. Zawsze ma zapasowe w torebce. Zna lokalizację każdej toalety w każdym centrum handlowym. Nie biega. Nie skacze. Unika trampoliny z wnukami. Kicha ostrożnie — najlepiej siedząc.

Najdziwniejsze? Przestała to zauważać. Trasy planowane wokół toalet, zapasowe wkładki w każdej torebce, ostrożne siadanie — to wszystko stało się normalne. Nie pamiętała, kiedy ostatnio śmiała się bez zastanowienia.

Marta nie wiedziała, że ponad 2 miliony Polek zmaga się z dokładnie tym samym. Że prawie co druga kobieta po 50-tce doświadcza tego problemu. Że Światowa Organizacja Zdrowia uznaje to za jedno z najważniejszych wyzwań zdrowotnych naszych czasów.

Nie wiedziała, bo nikt o tym nie mówi.

Nie jest.

Przez lata Marta próbowała sobie pomóc.

Najpierw ćwiczenia Kegla. Przez trzy miesiące robiła je codziennie — rano i wieczorem. Przeczytała o nich w internecie, obejrzała filmiki. Starała się. Po trzech miesiącach nic się nie zmieniło. Zrezygnowała.

Potem rozważała wizytę u fizjoterapeuty. Ale cena — 3000 do 4800 złotych za cykl — była jednym problemem. Kolejka na NFZ — od 3 do 12 miesięcy — była drugim. A myśl o rozbieraniu się przed obcą osobą? To był ten, którego nie potrafiła przeskoczyć.

Zmieniło się wszystko podczas przypadkowej rozmowy z nową lekarką.

Marta siedziała przez chwilę w ciszy. Siedem lat. Siedem lat myślenia, że tak po prostu wygląda starość.

To było jak uderzenie.

Bo jeśli to nie starość — to znaczy, że da się coś zrobić.

Doktor Nowak wyjaśniła jeszcze jedną rzecz, którą Marta musiała usłyszeć.

Badania pokazują, że 40–60% kobiet wykonuje ćwiczenia Kegla nieprawidłowo. Ale nawet te, które robią je poprawnie, mogą nie zobaczyć rezultatów — jeśli mięśnie straciły aktywne połączenie nerwowe.

To nie kwestia wysiłku. To kwestia mechanizmu.

Doktor Nowak skierowała Martę do fizjoterapeutki, która specjalizuje się w dnie miednicy. Na pierwszej wizycie, fizjoterapeutka powiedziała coś, co zmieniło sposób, w jaki Marta myślała o swoim ciele.

EMS to metoda stosowana w klinikach fizjoterapeutycznych w całej Europie. Delikatne impulsy elektryczne powodują, że mięśnie kurczą się automatycznie — bez wysiłku, bez techniki, bez konieczności „pamiętania o ćwiczeniach."

Brzmiało zbyt prosto. Ale kiedy Marta sprawdziła, okazało się, że ta metoda jest stosowana klinicznie od lat. W gabinetach fizjoterapeutycznych. Na oddziałach rehabilitacji. W badaniach naukowych, które potwierdzają jej skuteczność.

Problem? Leczenie w klinice kosztuje 3000–4800 złotych. A wizyty wymagają tego, czego Marta nie mogła znieść — rozbierania się w gabinecie.

Marta zaczęła szukać. Wieczorami, w ciszy, kiedy mąż już spał.

Wiedziała, czego szuka: urządzenia EMS, które działa jak w klinice, ale można je używać w domu. Bez rozbierania się. Bez wizyt. Bez nikogo.

I wtedy natknęła się na coś, czego nie spodziewała się znaleźć.

Urządzenie, które działa całkowicie zewnętrznie. Nic nie wchodzi do środka ciała. Przykłada się je bezpośrednio na okolicę dna miednicy — w pełni ubrana — i przez 20 minut delikatne impulsy aktywują dokładnie te mięśnie, które przestały pracować. Można w tym czasie czytać książkę, oglądać telewizję, pić herbatę. Urządzenie robi resztę.

• Zewnętrzne — nic nie wchodzi do środka
• Prywatne — w domu, bez kliniki, bez rozbierania się
• Automatyczne — urządzenie pracuje za Ciebie
• Bez ćwiczeń do zapamiętania
• Bez rozbierania się przed kimkolwiek

Pierwsza sesja to delikatne pulsowanie — łagodne bąbelki, ledwo wyczuwalne. Dwadzieścia minut przy książce lub telewizorze. Nic bolesnego, nic dziwnego.

Leczenie w klinice: 3000–4800 zł

129 zł

Mniej niż dwa miesiące wkładek.

To mniej niż 4,30 zł dziennie.

30-dniowa gwarancja Dyskretna dostawa 100% zewnętrzne

„Co mam do stracenia?" — pomyślała Marta.

Później dowiedziała się, że nie była pierwsza. Tysiące kobiet w całej Polsce już wcześniej podjęło tę samą decyzję — po cichu.

Marta zamówiła dyskretnie. Paczka przyszła w zwykłym brązowym kartonie — bez nazwy produktu, bez opisu. Kurier nie wiedział, co niesie. Mąż nie pytał.

Pierwszego dnia prawie się roześmiała — czuła się jakby drobne bąbelki, ledwo wyczuwalne. Łagodne pulsowanie, które przychodziło i odchodziło. Nic bolesnego, nic dziwnego. Tylko cichy impuls głęboko w mięśniach, o których zdążyła zapomnieć. Po dwóch tygodniach codziennego używania po 20 minut zauważyła, że sięga po wkładki rzadziej.

Po miesiącu Marta zrobiła coś, czego nie robiła od lat.

To nie była magiczna przemiana z dnia na dzień. To były małe zmiany, dzień po dniu. Mniej stresu przed wyjściem z domu. Mniej planowania każdej trasy wokół toalet. Mniej wkładek w torebce.

Więcej spokoju.

W zeszły wtorek wyszła z domu tylko z kluczami i telefonem. Żadnych zapasowych wkładek w torebce. Nawet nie zauważyła, dopóki nie była już w sklepie.

Sięganie po wkładki przed wyjściem z domu. Znajomość każdej toalety w centrum handlowym. Kichanie tylko na siedząco. Planowanie każdego wyjścia wokół „na wszelki wypadek." Jeśli cokolwiek z tego brzmi znajomo — już wiesz, co Marta ze sobą nosiła.